ഖസാക്കിൻ്റെ ഇതിഹാസം ആദ്യം വായിയ്ക്കുന്നത് പത്താം ക്ലാസ്സിൽ പഠിയ്ക്കുമ്പോളാണ്. പിന്നീട് ജീവിതത്തിൻറ്റെ പിന്നിട്ട ദശാബ്‌ദങ്ങളിൽ എത്രയോ പുനർവായനകൾ. ഓരോ വീണ്ടു വായനയിലും, ഖസാക്ക് ഒരുപാട് പുതിയ മാനങ്ങൾ പകർന്നു തന്നു. “കൂമൻകാവിലെ ഏറുമാടങ്ങൾക്കും”, “അരയാലിലയിൽ പതിഞ്ഞു വീശിയ കാറ്റിനും”, “തൃത്തറാവിൻ്റെ മണമുള്ള സന്ധ്യകൾക്കും” ഒക്കെ അപ്പുറം ചിന്തകളുടെ ദാർശനിക തലങ്ങളിലേയ്ക് ഖസാക്കും രവിയുടെ ഓർമകളും കൂട്ടികൊണ്ടുപോയി.

ചിതലിയുടെ താഴ്വാരങ്ങളിലെ കാറ്റുപോലും, വിജയൻ്റെ ദാർശനിക സങ്കൽപ്പങ്ങളുടെ ഗ്രാമ സൗഭഗം, തന്നിലേയ്ക്കാവാഹിച്ച് അരയാലിലകളുടെ മർമരങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നുവോ?

“കോൺഗ്രസ് അല്ല”, “ഉടുത്തിരിയ്ക്കുന്ന കാവിക്കച്ച  വേദാന്തത്തിൻെ സൂക്കേടാണെന്ന” പുറം പറച്ചിൽ. പക്ഷെ ശിഥില ബന്ധങ്ങളുടെ നഷ്ടബോധങ്ങൾ മാറാപ്പിലേറ്റിയുള്ള യാത്രയിൽ, “ബോധാനന്ദൻ്റെ ആശ്രമത്തിൽ നിന്നും പുലർച്ചെ ധൃതിയിൽ ഇറങ്ങിപ്പോരുമ്പോൾ അറിയാതെ മാറിയുടുത്ത സ്വാമിനിയുടെ കാവി മുണ്ടാണെന്നത്” യാഥാർഥ്യം. “ഒരുച്ചതണലിൽ എവിടെയോ രവിയുടെ ഓർമ്മകൾ തുടങ്ങുന്നു”…”കുട്ടിക്കാലം..അച്ഛനും ചിറ്റമ്മയും അകത്തു ഉച്ചമയക്കത്തിലാവും”… “അമ്മ മരിച്ചതിൻ്റെ  തെളിഞ്ഞ ഓർമകളില്ല”.. അവിടെ തുടങ്ങുന്നു ശിഥില ബന്ധങ്ങളുടെ നഷ്ടബോധങ്ങൾ.

ഇത് കർമ്മപരമ്പരയുടെ സ്നേഹരഹിതമായ കഥയാണ്. ഇതിൽ അകൽച്ചയും ദുഃഖവും മാത്രമേയുള്ളൂ” എന്ന് എപ്പോഴോ കഥാകാരൻ ഓർമിപ്പിയ്ക്കുന്നു.

 

“മഴയെപ്പറ്റിയാണ് സംസാരം. ഒന്ന് മൂളിക്കൊടുത്താൽ മതി”. “മലമ്പൊഷ അണ കെട്ടി വെള്ളം തിരയ്ക്കന്നൊക്കെ പറയണിണ്ടൂ, ഇല്ലാത്ത മഷനെ പെയ്യിയ്ക്കാനോ, പെയ്ണ മഷനെ തട്ക്കാനോ മൻഷൻ കൂട്ടിയാ കൂടോന്നും കൂട്ടീ?”   “അണ കെട്യാ പിന്നെ മഴേ ത്ര പേടിയ്ക്കണ്ടാല്ലോ”. Reflections of an environmentalist’s concerns about building dams, subtle but powerful.

Khazakkinte Ithihaasam, https://en.wikipedia.org/wiki/Khasakkinte_Itihasam, OV Vijayan’s masterpiece has a magnificent subtext of his philosophical moorings. Does Ravi, his protagonist, has his own reflections. Vedanta and liberal left, a rational physicist who is but curious about the myths and folktales of Khazak, a journey in search of life’s purpose. Broken relations, guilt, a life un-anchored, a rejected love, and a constant sub-plane of concerns for inter-generational equity, environment, nature, all of them manifest into Ravi’s own existential concerns. Narratives enriched by curious contradictions.

“പന്ത്രണ്ടുകൊല്ലം മുൻപ്, ചെതലിയുടെ അടിവാരത്തിൽ, വെയിലിൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, മൃഗതൃഷ്ണയിൽ, സുഗന്ധത്തിൽ, താൻ കണ്ട സുന്ദരനായ പതിനാറുകാരനെ മൊല്ലാക്കയോർത്തു. അന്നുതൊട്ടു നടന്ന കഥ മൊല്ലാക്ക ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എങ്കിലും തിത്തിബിയുമ്മ എല്ലാമറിഞ്ഞിരുന്നു. നൈസാമലിയെ മറക്കാൻ അവർ ഭർത്താവിനെ ഉപദേശിച്ചു”. This is probably the boldest literary expressions on homo-sexuality in Malayalam literature early on. Decades before Indian Supreme Court held sexual relations between consenting adults from same sex as legal, Vijayan could prose it into his Masterpiece, woven well into the cultural context of Khazak.

കണ്ണിൽ സുറുമയും കാലിൽ തണ്ടയുമിട്ട ഒരു പെൺകുട്ടി ചെതലിയുടെ താഴ്‌വരയിൽ പൂവിറുക്കാനെത്തി.. ഖസാക്കിലെ മറ്റൊരു കഥാന്ത്യമാണ്‌. അതിൽ നിന്നും രവിയെ ഉണർത്തുന്നത്, ധൂപക്കൂട്ടിൻ്റെ മണവും, ചേങ്ങലയും, കുടമണിയും, പിന്നെ:

वेदानुद्धरते जगन्निवहते

भूगोलमुद्बिभ्रतेदैत्यं दारयते

बलिं छलयते क्षत्रक्षयं कुर्वते ।

पौलस्त्यं जयते हलं कुलयते

कारुण्यमातन्वतेम्लेच्छान् मूर्च्छयते

दशाकृतिकृते कृष्णाय तुभ्यं नमः 

വേദാനുദ്ധരതേ ജഗന്നിവഹതേ, ഭൂഗോളമുദ്‌ബിഭ്രതേ, ദൈത്യം ദാരയതേ ബലിംഛലയതേ, ക്ഷത്രക്ഷയം കുർവതേ, പൗലസ്ത്യം ജയതേ, ഹലം കുലയതേ,  കാരുണ്യമാതന്വതേ, മ്ളേച്ഛ)മൂർച്ഛയതേ ദശാകൃതികൃതേ, കൃഷ്ണായ തുഭ്യം നമഃ

Amazing assimilation of religious visuals sans religion!, uplifting the reader to a syncretic blend of imageries as Ravi receives it in Khazak, or is it Vijayan himself (?!) trying to unmask the idiosyncrasies of choices other than that.

“മാഷ് ഏത് കോളേജിലാ പഠിച്ചത്?” സ്കൂൾ ഇൻസ്‌പെക്ടറുടെ ചോദ്യം.

” താംബരത്ത്‌”

“ക്രിസ്ത്യൻ കോളേജിലൊ?”

“അതെ”

“അവിടെ മുൾക്കാടുകളുണ്ടായിരുന്നു. കോളേജിന്റെ മേൽപുര ചുവന്നതായിരുന്നു. നനുത്ത പുല്ലുകൾ കാശ്മീരങ്ങൾ വിടർത്തിയ തുറസ്സുകളായിരുന്നു. അവിടെ പദ്മയും ഞാനുമിരുന്ന് സന്ധ്യയുടെ നക്ഷത്രങ്ങളെണ്ണ)റുണ്ടായിരുന്നു…

The first glimpse of love, Padma to be broken later. Madras Christian College. Physics Honors. A thesis on Upanishads and astrophysics. An invitation to Princeton – all of that coming to end when Ravi walks off from his hostel the night before his exams, and the journey ends in Khasak. Vijayan for sure, would have absorbed the visuals of Madras Christian College in graphic details, he being also a cartoonist,  who went to Presidency College for his Masters in English Literature.

When a work of art, literature or music, elevates to a classic, it begin offering new meaning every time you see it, read it, listen to it. Those works transcend time. Khazakkinte Ithihaasam does. For now a pause, for another reading, another set of reflections as Khazak tells you the same story, with a new meaning another time.